Zaznacz stronę

Zakończenie stosunku pracy przez zwolnienie dyscyplinarne powinno być przez pracodawców traktowane jako ostateczność. Skorzystanie z tej możliwości wymaga spełnienia szeregu wymagań, dotyczących również winy pracownika.
Sąd Najwyższy, w wyroku z dnia 6 grudnia 2018 r. (sygn. II PK 231/17), dokonał wykładni art. 52 § 1 k.p. Naruszenie przez pracownika zakazu konkurencji, kwalifikowane jako „ciężkie naruszenie przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych” może polegać na różnym stopniu winy. Może być też zupełnie niezawinione, a w takim przypadku sankcja w postaci zwolnienia dyscyplinarnego jest sankcją idącą za daleko.
Sama bezprawność, rozumiana jako wina obiektywna, nie wystarcza do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1 pkt 1) k.p., jeżeli stosunek psychiczny pracownika nie wskazuje na winę umyślną lub rażące niedbalstwo.