Zaznacz stronę

Kodeks pracy wyznacza minimalne standardy ochrony pracownika, w tym 20 lub 26-dniowy płatny urlop wypoczynkowy. Pracodawca może podwyższyć ten standard i przyznać pracownikowi dodatkowe płatne dni urlopowe do wykorzystania. Taka sytuacja może się zdarzyć się, gdy dany pracownik jest bardzo cenny dla pracodawcy albo też w okresie wcześniejszej współpracy z tym pracownikiem z jakiś powodów nie miał on możliwości przebywania na urlopie (np. nie był pracownikiem). Sposób wykorzystania takich dodatkowych dni urlopowych zależy od sposobu sformułowania postanowienia przyznającego dodatkowe dni urlopowe w umowie.

W pierwszym wariancie pracodawca może jasno zastrzec, że zwiększa pracownikowi wymiar urlopu z 26 do np. 30 dni urlopowych rocznie. Oznaczałoby to, że w tym przypadku obowiązują zasady wykorzystania urlopu zgodnie z kodeksem pracy tj. obowiązek wykorzystania urlopu w roku kalendarzowym na który został przyznany (tylko wyjątkowo do 30 września kolejnego roku).

Postanowienie umowne może być też sformułowane w sposób następujący:  Dodatkowo przyznaje się x dni urlopowych do wykorzystania przez pracownika z dniem podjęcia zatrudnienia. Takie postanowienie jest o tyle odmienne, że urlop dodatkowy jest do wykorzystania od dnia podjęcia pracy tj. przez cały okres zatrudnienia u danego pracodawcy. Wtedy kodeksowe zasady wykorzystania urlopu stosuje się odpowiednio, a nie wprost. W takiej sytuacji urlop jest wymagalny jeszcze w ostatnim dniu pracy, a po nim, przekształca się w prawo do ekwiwalentu.