Publikacje

Wydawcy lub wideobloger mogą zostać uznani za nadawców audycji online

    •  Piotr Mikosik

Piotr Mikosik w roli eksperta dla "Dziennika Gazeta Prawna" z dnia 3 listopada 2015 roku (dodatek: Firma i Prawo)

Udostępnianie krótkich plików wideo na stronie internetowej gazety może być uznane za oferowanie audiowizualnych usług medialnych za żądanie w rozumieniu dyrektywy Parlamentu i Rady 2010/13/UE o audiowizualnych usługach medialnych. Wynika to z niedawnego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie o sygn. akt C-347/14. Stanie się tak, jeżeli ów materiał wideo nie jest częścią tekstu, lecz może istnieć samodzielnie w stosunku do treści i funkcji witryny.

W jakim przypadku wydawca gazety lub bloga będzie zatem podlegał przepisom dyrektywy? Jakie obowiązki będą musiały spełniać firmy?

Konsekwencje dla polskich firm

Uznanie danej usługi dostarczonej przez stronę internetową za audycję w rozumieniu dyrektywy 2010/13/UE oznacza, że na podmiocie ją dostarczającym ciążą takie same obowiązki jak na podmiocie dostarczającym audiowizualną usługę medialną na żądanie, które w polskim porządku prawnym są szczegółowo określone w ustawie z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji.

Ustawa jasno precyzuje: podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie ponosi odpowiedzialność za treść usługi. Naturalną konsekwencją tej odpowiedzialności jest wiele obowiązków informacyjnych oraz sprawozdawczych obciążających usługodawcę. Ponadto usługodawca obowiązany jest do przestrzegania wymogów z zakresu przekazów handlowych, takich jak reklamy czy telesprzedaż. Wymogi obciążające usługodawców dotycząc rozpoznawalności reklam, zakazu kryptoreklamy, zakazu emitowania reklam wyrobów tytoniowych, napojów alkoholowych czy świadczeń zdrowotnych oraz ścisłych reguł informowania o sponsorowaniu.

Dodatkowo usługodawca winien zapewnić należyty nadzór nad treściami audycji zagrażającymi fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich, a w szczególności zawierających treści pornograficzne lub w sposób nieuzasadniony eksponujące przemoc.

Ponadto będą oni zobowiązani m.in. do przechowywania kopii audycji udostępnianych publicznie przez okres nie krótszy niż 28 dni od dnia ich usunięcia z katalogu oraz do przedstawienia ich przewodniczącemu KRRiT po otrzymaniu żądania a także do corocznego składania do KRRiT sprawozdania z wykonania obowiązków z zakresu przekazu szkodliwego dla małoletnich i promowania audycji europejskich.

Co istotne, dyrektywa 2010/13/UE milczy w zakresie systemu notyfikacji prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na świadczeniu audiowizualnych usług medialnych, pozostawiając tę kwestię do uregulowania państwom członkowskim. W odróżnieniu od większości państw UE Polska nie zdecydowała się na wprowadzenie systemu zgłoszeń. W efekcie brak jest konieczności zgłaszania KRRiT faktu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu audiowizualnych usług medialnych.

 

  • Wydawnictwo
  • "Dziennik Gazeta Prawna" z dnia 3 listopada 2015 roku (dodatek: Firma i Prawo)
 Do góry